Περιγράφετε τον ήχο σας ως «melo-chaotic death metal». Στο Veil Of Revelations, τι ήρθε πρώτο — η μελωδία ή το χάος;
Από τις πρώτες συζητήσεις ως project, θέλαμε αυτό το
ξεκάθαρο μείγμα μελωδίας και χάους να λειτουργεί αρμονικά. Το φως να χρησιμοποιείται
για να τονίζει το σκοτάδι και να δημιουργεί κάτι που κρατά συνεχώς τον ακροατή
σε εγρήγορση, χωρίς να ξέρει τι έρχεται μετά. Η προηγούμενη κυκλοφορία μας,
Prophecy of Demise, ήταν ένα σύνολο κομματιών όπου λέγαμε «αυτό είναι το
μελωδικό», «αυτό είναι το brutal». Πήραμε το feedback των fans και προσπαθήσαμε
να εξελίξουμε αυτή την ιδέα, ώστε κάθε κομμάτι να είναι πλέον ένα κράμα όλων
αυτών των στοιχείων και όχι ξεχωριστές μουσικές δηλώσεις. Πιστεύουμε πως το
Veil of Revelations είναι ο πιο χαρακτηριστικός ήχος που είχαμε ποτέ ως WTS και
είμαστε ενθουσιασμένοι με το τελικό αποτέλεσμα.
Αυτό το EP μοιάζει πιο εστιασμένο και «γυμνό» σε σχέση με
το προηγούμενο υλικό σας. Τι αφήσατε συνειδητά απ’ έξω αυτή τη φορά;
Νομίζω το αντίθετο: δεν αφήσαμε πράγματα απ’ έξω — απλώς
υπήρχε μεγαλύτερη στόχευση. Από την εσωτερική κριτική αλλά και από ανθρώπους
της σκηνής που εμπιστευόμαστε, καταλάβαμε ότι το Prophecy Of Demise έμοιαζε με
μίξη διαφορετικών στυλ. Αυτή τη φορά θέλαμε να τα ενώσουμε όσο περισσότερο γίνεται.
Στην αρχή της πορείας μας υπήρχαν σχόλια ότι ακόμα ψάχναμε τον ήχο μας — κάτι
που πήραμε δημιουργικά — και αναρωτηθήκαμε: «ποιος είναι ο ήχος των WTS;».
Χρειάστηκε πολλή δουλειά και πειραματισμός. Με την προσθήκη του Gus, προστέθηκε
νέος τρόπος σκέψης και οπτική στα κομμάτια που ήδη δουλεύαμε. Αυτή η «φρέσκια
ματιά» μας βοήθησε να βρούμε τον μοναδικό μας ήχο, που υπήρχε ήδη αλλά
χρειαζόταν την τελική ώθηση.
Τα riffs κινούνται συνεχώς ανάμεσα στον έλεγχο και την
κατάρρευση. Πόσο από αυτό το χάος είναι γραμμένο και πόσο προκύπτει από
ένστικτο ή jamming;
Ο Steve γράφει τη μεγαλύτερη μερίδα της μουσικής από την
αρχή του project και γράφει μουσική σχεδόν 25 χρόνια. Πολλά κομμάτια ξεκινούν
από jamming, δημιουργώντας δομές και «συναισθήματα» για κάθε track. Τα πρώτα
χρόνια των WTS έγραψε πάνω από 200 κομμάτια — και αυτό είναι αλήθεια! Πολλά δεν
θα χρησιμοποιηθούν ποτέ, αλλά αποτέλεσαν τη βάση για να αναρωτηθούμε «πώς θα
ακούγονται οι WTS στο μέλλον;». Μετά ξεκινά το στάδιο του feedback: διορθώσεις,
φωνητικά μοτίβα, αρμονίες και υπέρτονοι. Κάποια στοιχεία απορρίπτονται ή
ανακυκλώνονται για μελλοντικές ιδέες. Άρα μιλάμε για ένα ελεγχόμενο χάος — μια
μελωδία που σπρώχνει το κομμάτι μπροστά, σε διαρκή σύγκρουση φωτός και
σκοταδιού. Αυτό είναι το πνεύμα των WTS!
Στιχουργικά, το EP ασχολείται με την ψευδαίσθηση, τη
χειραγώγηση και την αφύπνιση. Υπήρξε κάποιο προσωπικό ή κοινωνικό ερέθισμα πίσω
από αυτά τα θέματα;
Απολύτως. Ο Lazerus εμπνέεται από τις εμπειρίες της ζωής
του, τις παρατηρήσεις του για τα σύγχρονα γεγονότα και τις ιστορικές αναλογίες.
Οι ψευδαισθήσεις υπάρχουν παντού σήμερα — στην εποχή των fake news, των
deepfakes και της ανοιχτής διαφθοράς. Είναι σημαντικό αυτές οι ψευδαισθήσεις να
αποκαλύπτονται και να αντιστεκόμαστε στις κρυφές ατζέντες που στοχεύουν στο
«διαίρει και βασίλευε». Η χειραγώγηση των mainstream media λειτουργεί ως
εργαλείο για ελίτ που επιδιώκουν μόνο συσσώρευση πλούτου και δύναμης. Η
αφύπνιση πηγάζει από προσωπική πνευματική εμπειρία: ενδοσκόπηση και προσπάθεια
να γίνεσαι καλύτερος κάθε μέρα — όχι μόνο στη συμπεριφορά αλλά και στην
ενέργεια που προσφέρεις στον κόσμο. Τρέφε το θετικό και θα σε θρέψει. Τρέφε το
αρνητικό και θα σε θρέψει κι αυτό.
Το «Behind the Veil» λειτουργεί σαν μια παύση μέσα στη
βία. Τι ρόλο παίζουν η ατμόσφαιρα και η σιωπή στη συνθετική σας προσέγγιση;
Ο Gustavo λέει: Το instrumental κομμάτι αποτελεί τη δική μου
πρώτη σημαντική συνεισφορά στη συνθετική διαδικασία των Worship· ένα κομμάτι
που ανέπτυξα από μια σύντομη ιδέα για ακουστική κιθάρα που μου είχε παίξει ο
Steve, πειραματιζόμενος με εναρμονισμένες κιθαριστικές μελωδίες — έντονα
επηρεασμένες από το “Voice Of The Soul” των Death. Υποθέτω πως η πρόθεσή μου
ήταν να δημιουργήσω ένα διαφορετικό είδος συναισθηματικού βάρους από αυτό που
υπάρχει στα υπόλοιπα κομμάτια της κυκλοφορίας — κάτι που να μοιάζει ταυτόχρονα
μελαγχολικό, απόκοσμο και επικό.
Δεδομένου ότι το ύφος μας γενικά κινείται σε μια χαοτική
προσέγγιση τύπου «τοίχος ήχου», θα έλεγα πως η σιωπή δεν παίζει τεράστιο ρόλο,
όμως η ατμόσφαιρα είναι τα πάντα! Συνδυάζουμε στιγμές απόλυτου χάους με
μελωδικά και επικά μέρη, ώστε να δημιουργούμε απρόβλεπτες εναλλαγές. Όλα έχουν
να κάνουν με το να χτίζεις ένα συγκεκριμένο vibe, να εκφράζεις και να προκαλείς
συναίσθημα — είτε αυτό είναι θυμός, φόβος ή απλώς καθαρός δέος.
Η διασκευή σας στο «Nemesis» των Arch Enemy ακούγεται πιο
σκοτεινή και εχθρική από το πρωτότυπο. Ποιος ήταν ο στόχος;
Ο Steve, μεγάλος fan των Arch Enemy, πρότεινε το κομμάτι
λόγω της θεματολογίας και της επιθετικής του ενέργειας. Πολλές επιρροές του προέρχονται
από το melodic metal των αρχών των 2000s. Το τραγούδι τον βοήθησε και προσωπικά
να νιώσει αποδοχή στη metal σκηνή ως openly gay άτομο. Η μουσική και οι στίχοι
συνδυάζουν αγριότητα και ενότητα, οπότε ήταν εύκολη επιλογή να το
διασκευάσουμε. Κάναμε αυτό που εκφράζει το όνομα του project: τιμήσαμε όσους
θυσιάστηκαν πριν από εμάς στη σκηνή, κρατώντας στοιχεία του πρωτότυπου αλλά
δίνοντάς του τη δική μας ταυτότητα. Η πιο σκοτεινή προσέγγιση αντανακλά τον
κόσμο όπως έχει εξελιχθεί από την αρχική κυκλοφορία. Σήμερα περισσότερο από
ποτέ η metal κοινότητα πρέπει να παραμένει ενωμένη.
Έχετε παίξει σχεδόν 100 live στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πώς
επηρέασε το live circuit την επιθετικότητα και τη δομή των νέων τραγουδιών;
Στα πρώτα χρόνια θέλαμε να μπούμε γρήγορα στη σκηνή και να
παίξουμε ζωντανά. Το να γράφεις μουσική μόνο στο σπίτι δεν δείχνει πώς
πραγματικά αντιδρά το κοινό. Όλοι μας είμαστε performers και θεωρούμε υποχρέωσή
μας να προσφέρουμε το 100%, αφού το κοινό ξόδεψε χρόνο και χρήμα για να μας
δει. Παρατηρώντας ποια τραγούδια προκαλούσαν τις πιο έντονες αντιδράσεις, ποια
έκαναν τον κόσμο να κινείται ή πότε το κοινό «χάνεται», διαμορφώσαμε τον τρόπο
που γράφουμε. Είναι πολύτιμη εμπειρία για ένα touring συγκρότημα.
Υπάρχει έντονη στροφή προς τη μελωδία χωρίς να χάνεται η
βιαιότητα. Φοβηθήκατε ποτέ μήπως «μαλακώσει» ο ήχος σας;
Είναι λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε κάτι για το οποίο είσαι
περήφανος και σε αυτό που πρέπει να είναι ένας «WTS ήχος». Με αλλαγές στο
lineup, προσωπική εξέλιξη και τη ζωή γενικά, ο ήχος μας εξελίσσεται. Θέλαμε
όμως να σπρώξουμε τα όρια σε αυτή την κυκλοφορία. Το Crystal ξεχωρίζει γιατί ο
Laz δοκίμασε νέα φωνητική τεχνική. Ο Gus ανέλυσε κάθε riff για να δούμε τι άλλο
μπορούμε να βγάλουμε από τη δομή, ενώ ο Ben βρήκε τον τρόπο το μπάσο να δένει
αλλά και να ξεχωρίζει. Όταν εμπιστεύεσαι τους συμπαίκτες σου και μοιράζεσαι
γνώση, δεν φοβάσαι πού μπορεί να σε πάει η μουσική. Είναι απλώς συναρπαστικό να
δημιουργείς κάτι που εκφράζει τον ήχο WTS.
Βλέπετε το Veil Of Revelations ως μεταβατική κυκλοφορία ή
ως οριστική δήλωση ταυτότητας;
Καθώς περνούν οι μέρες, εξελισσόμαστε και διαμορφωνόμαστε
συνεχώς. Το VEIL OF REVELATIONS είναι ένα καθοριστικό εξελικτικό βήμα για τους
Worship The Sacrifice. Βρήκαμε ισορροπία ανάμεσα σε μελωδία και χάος και θέλουμε
να δούμε πού μπορεί να μας οδηγήσει στο μέλλον. Εξακολουθούμε να εξερευνούμε
διαφορετικές πλευρές του extreme metal, ενσωματώνοντας νέες ιδέες χωρίς να
σταματάμε να πιέζουμε τα όρια του ήχου μας.
Αν το EP αφορά την κατάρριψη ψευδαισθήσεων, ποια ψευδαίσθηση
στη metal σκηνή θα θέλατε να εξαφανιστεί;
Ο παλιός κόσμος του metal βρίσκεται στο λυκόφως του και ήρθε
η ώρα η νέα γενιά να πάρει τα ηνία. Υπάρχουν άνθρωποι στη σκηνή εδώ και
20-40-60 χρόνια που λειτουργούν ως gatekeepers. Το σέβομαι, αλλά δεν μπορείς να
κάνεις το ίδιο πράγμα για δεκαετίες χωρίς αλλαγή. Οι underground σκηνές
πεθαίνουν: μικροί χώροι κλείνουν και μπάντες δυσκολεύονται να φέρουν ακόμα και
30 άτομα για να καλύψουν τα έξοδα. Μπάντες που αξίζουν μεγάλες σκηνές παίζουν
σε μισοάδειους χώρους 200 ατόμων. Πρέπει όλοι να συνεργαστούμε για να
ξαναχτίσουμε τις τοπικές σκηνές και να φέρουμε τον κόσμο πίσω στη ζωντανή
μουσική. Να σταματήσει το gatekeeping, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να
δημιουργήσουμε μια underground κοινότητα που υποστηρίζει και αναδεικνύει την
τοπική μουσική. Μην την αφήσουμε να χαθεί — γιατί ίσως να μη γυρίσει ποτέ. Μην
χάσουμε αυτό το μαγικό δώρο που λέγεται underground μουσική.
