Ακούσαμε το νέο single της ANRIE με τίτλο " Storming"

 

Το “Storming” δεν είναι από εκείνα τα singles που χρειάζονται ένα τεράστιο concept για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Είναι ένα τραγούδι που βασίζεται στην αμεσότητα και κυρίως στην προσωπικότητα της ANRIE.

Με καταγωγή από τη Λεμεσό και με προηγούμενη κυκλοφορία το “Here”, η ANRIE συνεχίζει να διαμορφώνει το προσωπικό της μουσικό αποτύπωμα. Το “Storming”, που κυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου, έρχεται ως το νέο της βήμα και ήδη έχει βρει θέση σε διαφορετικές Spotify playlists, ανάμεσά τους και λίστες με rock προσανατολισμό.

Αυτό που λειτουργεί περισσότερο στο single είναι η ισορροπία ανάμεσα στην προσβασιμότητα και το συναίσθημα. Δεν προσπαθεί να γίνει υπερβολικά περίπλοκο. Αντίθετα, αφήνει τη βασική ιδέα να αναπνεύσει και δίνει στην ερμηνεία τον πρώτο λόγο.

Η επιλογή του τίτλου “Storming” είναι επίσης εύστοχη. Η «καταιγίδα» μπορεί να διαβαστεί κυριολεκτικά ή μεταφορικά, όμως σε κάθε περίπτωση λειτουργεί σαν σύμβολο μιας εσωτερικής αναστάτωσης. Και αυτή η αίσθηση είναι που δίνει στο τραγούδι χαρακτήρα.

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον στον τρόπο με τον οποίο η ANRIE αντιμετωπίζει το κομμάτι: δεν μοιάζει να κυνηγάει απλώς ένα εύκολο single. Η ίδια έχει αναφέρει ότι το τραγούδι έχει περάσει από διαφορετικές εκδοχές της ζωής και της καλλιτεχνικής της διαδρομής. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί το “Storming” ακούγεται περισσότερο σαν προσωπική κατάθεση παρά σαν μια τυπική κυκλοφορία.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το single δεν χρειάζεται να είναι το πιο θορυβώδες τραγούδι της playlist σου. Χρειάζεται να έχει ταυτότητα. Να αφήνει κάτι πίσω του όταν τελειώσει. Και το “Storming” καταφέρνει ακριβώς αυτό: δημιουργεί μια συγκεκριμένη διάθεση και αφήνει την ANRIE να σταθεί στο κέντρο της.

Από τα πρώτα της βήματα μέχρι σήμερα, η πορεία της δείχνει έναν καλλιτέχνη που βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία διαμόρφωσης της ταυτότητάς του. Και αυτό είναι ίσως το πιο συναρπαστικό κομμάτι της υπόθεσης.

Γιατί αν το “Storming” είναι μια φωτογραφία της ANRIE στο σήμερα, τότε το ενδιαφέρον βρίσκεται στο τι θα ακολουθήσει αύριο.

Η καταιγίδα μόλις ξεκίνησε. Και αξίζει να δούμε πού θα την οδηγήσει.

 

https://www.instagram.com/anrie.music/

http://www.youtube.com/@anrie_music

https://open.spotify.com/artist/4BTyoWIV6ksJJ72cSfyroK?si=sxduYan0SYWYb4gV7QzoSg

 

 

ANRIE – Storming [Official music video]

https://www.youtube.com/watch?v=Rvk3tFY6Pt4

 

 

Ακούσαμε το νέο single των FlyByWire με τίτλο "Πανί"

Η μπάντα επιστρέφει με ένα single που πατάει γερά πάνω στις ρίζες του ελληνικού underground, παντρεύοντας nu metal, rap και alternative/heavy στοιχεία, αλλά χωρίς να μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια εποχή όπου το συγκεκριμένο ιδίωμα μεσουρανούσε. Αντίθετα, οι FlyByWire παίρνουν εκείνη την ωμή ενέργεια και την περνούν μέσα από ένα πιο σύγχρονο και σαφώς πιο σκοτεινό φίλτρο.

Και αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει.

Το «Πανί» δεν ακούγεται σαν προσπάθεια αναβίωσης των ’00s. Δεν στηρίζεται στη νοσταλγία και δεν προσπαθεί να μας θυμίσει απλώς «τι ωραία που ήταν τότε». Έχει τη δική του ταυτότητα και κυρίως έχει λόγο ύπαρξης.

Από την αρχή, το κομμάτι δημιουργεί μια βαριά ατμόσφαιρα, με τις κιθάρες να δίνουν τον απαραίτητο όγκο και το rap στοιχείο να λειτουργεί ως βασικό κομμάτι της αφήγησης. Τα scratches του DJ Technician προσθέτουν αυτή την old-school underground αισθητική που χρειάζεται το συγκεκριμένο ηχητικό περιβάλλον, χωρίς να μοιάζουν με διακοσμητικό στοιχείο.

Και μετά έρχεται η φωνή.

Ο Phoenix δεν τραγουδάει απλώς. Επιτίθεται στους στίχους.

Η ερμηνεία του έχει νεύρο, ένταση και μια διαρκή αίσθηση αγανάκτησης. Άλλοτε πιο spoken/rap και άλλοτε πιο επιθετική, υπηρετεί απόλυτα το concept του τραγουδιού. Δεν υπάρχει διάθεση να «γυαλιστεί» το συναίσθημα. Αντίθετα, η ωμότητα είναι μέρος της δύναμής του.

Και οι στίχοι είναι ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι του «Πανί».

Οι FlyByWire μιλούν για την αδιαφορία, την απάθεια και την ανθρώπινη αποστασιοποίηση απέναντι στη βία και τον πόνο. Για εκείνη την παράξενη εποχή όπου μπορούμε να παρακολουθούμε την καταστροφή μέσα από μια οθόνη, να συγκλονιζόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά να συνεχίζουμε κανονικά τη ζωή μας. Το τραγούδι χρησιμοποιεί αυτή την πραγματικότητα όχι για να κάνει κήρυγμα, αλλά για να δημιουργήσει ένα uncomfortable mirror απέναντι στον ακροατή.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το «Πανί» δεν είναι ένα τραγούδι που θέλει απλώς να σου αρέσει. Θέλει να σε κάνει να νιώσεις άβολα.

Μουσικά, η συνεργασία με τον Thanos Retsos αποδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντική. Η παραγωγή κρατάει τον χαρακτήρα του nu metal και του rap metal, αλλά ταυτόχρονα δίνει στο κομμάτι έναν πιο σύγχρονο, συμπαγή ήχο. Η μίξη και τα scratches του DJ Technician διατηρούν το underground DNA των FlyByWire, ενώ το mastering του Acle Kahney προσθέτει μια ακόμη πιο σύγχρονη διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το τραγούδι δεν χρειάζεται υπερβολές για να γίνει βαρύ.

Δεν βασίζεται σε ατελείωτα breakdowns ούτε σε μια προσπάθεια να γίνει «metal» για χάρη του metal. Η ένταση προκύπτει από τον συνδυασμό ρυθμού, rap flow, κιθαρών και στίχου. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η δύναμή του.

Το «Πανί» είναι ένα κομμάτι που θυμίζει γιατί το rap και το nu metal υπήρξαν ανέκαθεν τόσο αποτελεσματικά όταν είχαν κάτι πραγματικό να πουν.

 

Γιατί όταν το underground έχει άποψη, θυμό και ανάγκη έκφρασης, τότε δεν χρειάζεται να ακολουθήσει μόδες.

Χρειάζεται μόνο να πατήσει το distortion.

Οι FlyByWire φαίνεται πως έχουν επιστρέψει όχι για να αναπαράγουν το παρελθόν τους, αλλά για να χρησιμοποιήσουν την παλιά τους γλώσσα ώστε να μιλήσουν για ένα πολύ σημερινό πρόβλημα.

Και το κάνουν με έναν ήχο βρώμικο, επιθετικό, rap-driven και ξεκάθαρα underground.

Το «Πανί» δεν είναι εύκολο άκουσμα.

Και ευτυχώς.

Γιατί σε μια εποχή που τόσα τραγούδια προσπαθούν να σου τραβήξουν την προσοχή για λίγα δευτερόλεπτα, οι FlyByWire κάνουν κάτι πολύ πιο δύσκολο:

Σου ζητούν να σταματήσεις και να ακούσεις.

VERDICT: 8/10

 

https://www.facebook.com/fbywband?locale=el_GR

https://www.youtube.com/@FlybywireGr

 

Ακούστε το «Πανί» στο Spotify

Spotify: https://open.spotify.com/track/6eomNH6nUUNhGOoVIpwpXF

 

 

Η ANRIE μιλάει στο Nlp Radio

1. Το «Storming» έχει έντονο συναισθηματικό φορτίο και μια δυνατή αίσθηση εσωτερικής έντασης. Τι συνέβαινε στη ζωή σου όταν το τραγούδι άρχισε να παίρνει για πρώτη φορά μορφή;

Το «Storming» στην πραγματικότητα ξεκίνησε να γράφεται αρκετά χρόνια πριν, σε μια περίοδο που περνούσα πολλά εσωτερικά. Υπήρχε αυτή η αίσθηση συναισθηματικής υπερφόρτωσης — όταν εξωτερικά όλα μοιάζουν ήρεμα, αλλά μέσα σου επεξεργάζεσαι και αμφισβητείς συνεχώς την πραγματικότητα: Πρέπει πραγματικά να λειτουργούν έτσι τα πράγματα ή είμαστε ικανοί να τα αλλάξουμε;

Το τραγούδι έγινε ένας τρόπος να δώσω φωνή σε αυτό το συναίσθημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι στη συνέχεια η ζωή μου άλλαξε αρκετά, όμως μπορώ ακόμη να αναγνωρίσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό.

 

2. Έχεις περιγράψει το «Storming» ως ένα τραγούδι που έχει περάσει μέσα από διαφορετικές εκδοχές του εαυτού σου. Τι άλλαξε ανάμεσα σε αυτές τις εκδοχές και τι παρέμεινε στον πυρήνα του;

Νομίζω ότι εγώ άλλαξα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι το τραγούδι. Η οπτική μου πάνω στις σχέσεις και στον ίδιο μου τον εαυτό — όπως επίσης και πάνω σε αυτά που είμαι διατεθειμένη να αποδεχτώ και σε αυτά που είμαι διατεθειμένη να αφήσω πίσω — έγινε πολύ διαφορετική με τον καιρό.

Όταν το έγραψα για πρώτη φορά, ήμουν πολύ πιο κοντά στο ίδιο το συναίσθημα. Αργότερα μπορούσα να κοιτάξω το ίδιο συναίσθημα από μεγαλύτερη απόσταση και να το κατανοήσω διαφορετικά. Όμως ο πυρήνας του τραγουδιού δεν άλλαξε ποτέ — αυτή η ένταση ανάμεσα στην επιθυμία να κρατήσεις κάτι και στη γνώση ότι μερικές φορές πρέπει απλώς να το αφήσεις να περάσει μέσα από εσένα.

Με έναν παράξενο τρόπο, κάθε εκδοχή του εαυτού μου καταλάβαινε το τραγούδι διαφορετικά, αλλά όλες το καταλάβαιναν, γιατί υποθέτω πως η περιέργεια ήταν πάντα ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου.

 

3. Ο τίτλος «Storming» δημιουργεί αμέσως μια πολύ δυνατή εικόνα. Τι αντιπροσωπεύει προσωπικά για σένα η καταιγίδα;

Για μένα, η καταιγίδα είναι κυρίως εσωτερική. Είναι εκείνη η στιγμή που οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι αναμνήσεις και τα ένστικτα γίνονται όλα πιο δυνατά ταυτόχρονα, αναδιατάσσοντας τα πάντα και κάνοντάς σε να τα βλέπεις διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθιζες.

Δεν βλέπω απαραίτητα την καταιγίδα ως κάτι καταστροφικό. Υπάρχει κάτι καθαρτικό σε αυτήν. Μια καταιγίδα αλλάζει την ατμόσφαιρα. Μπορεί να είναι χαοτική και άβολη όσο βρίσκεσαι μέσα της, όμως τελικά ο αέρας γίνεται πιο καθαρός.

Αυτή η διττότητα είναι πιθανότατα αυτό που σημαίνει περισσότερο για μένα ο τίτλος.

 

4. Πώς εξελίχθηκε η διαδικασία σύνθεσης και παραγωγής, από την αρχική ιδέα μέχρι την τελική εκδοχή που ακούμε σήμερα;

Το τραγούδι υπήρχε σε διαφορετικές μορφές για αρκετό καιρό. Η συναισθηματική του βάση ήταν εκεί από την αρχή, όμως χρειάστηκε πολύ περισσότερος χρόνος για να βρεθεί ο κατάλληλος ηχητικός κόσμος που θα το περιέβαλλε.

Δεν ήθελα η παραγωγή απλώς να «εικονογραφεί» τους στίχους. Ήθελα να δημιουργεί την ίδια σωματική αίσθηση με το τραγούδι — την ένταση που χτίζεται, τις στιγμές χώρου και στη συνέχεια αυτή την αίσθηση απελευθέρωσης.

Έτσι, η τελική εκδοχή προέκυψε μέσα από πολλούς πειραματισμούς, αφαιρώντας πράγματα, ξαναχτίζοντάς τα και μαθαίνοντας να μην υπερφορτώνω το συναίσθημα. Κάποια στιγμή σταμάτησε να μοιάζει με μια παραγωγή χτισμένη γύρω από ένα τραγούδι και άρχισε να μοιάζει με ένα ενιαίο, ολοκληρωμένο έργο. Είμαι πραγματικά ευγνώμων σε κάθε άνθρωπο που εργάστηκε πάνω σε αυτό σε όλη αυτή τη διαδρομή.

 

5. Η φωνή σου μεταφέρει μια πολύ προσωπική ποιότητα σε αυτό το κομμάτι. Πόσο σημαντική είναι για σένα η συναισθηματική ειλικρίνεια όταν γράφεις και ηχογραφείς μουσική;

Πιθανότατα είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα.

Μπορείς τεχνικά να τραγουδήσεις κάτι άψογα και παρ’ όλα αυτά να μη λες απολύτως τίποτα. Εμένα με ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο εκείνες οι μικρές στιγμές που συμβαίνουν όταν πραγματικά εννοείς αυτό που τραγουδάς.

Όταν ηχογραφώ, προσπαθώ να μην «παίξω» υπερβολικά το συναίσθημα. Θέλω να επιστρέψω στο σημείο από όπου προήλθε το τραγούδι και να αφήσω τη φωνή μου να αντιδράσει φυσικά.

 

6. Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή κατά την ηχογράφηση του «Storming» που κατάλαβες ότι το τραγούδι είχε επιτέλους γίνει αυτό που ήθελες;

Δεν υπήρξε πραγματικά μία δραματική στιγμή του τύπου «αυτό είναι!». Ήταν κάτι πιο διακριτικό.

Κάποια στιγμή άκουσα το κομμάτι και σταμάτησα να το «παράγω» νοητά. Δεν σκεφτόμουν «μήπως χρειάζεται άλλη μία στρώση;» ή «μήπως πρέπει να αλλάξω αυτό το σημείο;». Απλώς άκουγα.

Όταν έχεις ζήσει τόσο καιρό με ένα τραγούδι και έχεις ακούσει τόσες διαφορετικές εκδοχές του, το να φτάσεις στο σημείο όπου δεν θέλεις πλέον να επέμβεις σε αυτό είναι μια πολύ σημαντική στιγμή — ειδικά από τη στιγμή που συνήθως αυτό περιλαμβάνει ατελείωτο polishing. Εκεί κατάλαβα ότι είχε ολοκληρωθεί.

 

7. Πώς θα περιέγραφες τον ήχο και την ατμόσφαιρα του «Storming» σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες σου;

Νομίζω ότι το «Storming» είναι πιο σκοτεινό και συναισθηματικά πιο εκτεθειμένο.

Η μελωδία εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο, όμως έχω αρχίσει να ενδιαφέρομαι πολύ περισσότερο για την υφή, τον χώρο και την ένταση. Ήθελα η παραγωγή να αναπνέει και να αφήνει χώρο στη φωνή, αντί να προσπαθεί συνεχώς να γεμίσει κάθε δευτερόλεπτο.

Για μένα, αισθάνομαι ότι αποτελεί ένα βήμα προς έναν πιο ξεκάθαρο ήχο της ANRIE.

 

8. Έχοντας ως αφετηρία τη Λεμεσό της Κύπρου, με ποιον τρόπο το περιβάλλον σου και το πολιτισμικό σου υπόβαθρο έχουν επηρεάσει τη μουσική σου ταυτότητα και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεις τη σύνθεση;

Η μουσική μου ταυτότητα είναι πιθανότατα ένα μείγμα από διαφορετικούς τόπους και όχι κάτι που συνδέεται αποκλειστικά με μία κουλτούρα. Το ότι ζω στην Κύπρο σίγουρα με έχει επηρεάσει. Η Λεμεσός είναι ένα πολύ διεθνές μέρος και συνεχώς ακούς διαφορετικές γλώσσες, προφορές και μουσικά ακούσματα.

Ταυτόχρονα, το γεγονός ότι ζεις σε ένα νησί δημιουργεί μια πολύ συγκεκριμένη ατμόσφαιρα. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ανοιχτού ορίζοντα και νομίζω ότι αυτό βρίσκει φυσικά τον δρόμο του στον τρόπο με τον οποίο βιώνω και γράφω μουσική.

Νομίζω ότι το περιβάλλον γίνεται πρώτα κομμάτι του εαυτού σου και στη συνέχεια εμφανίζεται στη μουσική χωρίς να το τοποθετείς εκεί συνειδητά.

 

9. Τι θα ήθελες να πάρουν μαζί τους οι ακροατές μετά την τελευταία νότα του «Storming»;

Πάνω απ’ όλα, θα ήθελα να νιώσουν κάτι που ανήκει στους ίδιους.

Από τη στιγμή που κυκλοφορείς μουσική, παύει να σου ανήκει ολοκληρωτικά. Κάποιος μπορεί να ακούσει το ίδιο τραγούδι και να το συνδέσει με μια σχέση, μια απώλεια, μια απόφαση ή απλώς με μια περίοδο της ζωής του που έμοιαζε συντριπτική.

Αν το «Storming» κάνει κάποιον να αναγνωρίσει ένα συναίσθημα που μέχρι τότε δεν μπορούσε ακριβώς να ονομάσει, αυτό είναι πιθανότατα το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσα να ζητήσω.

 

10. Αν το «Storming» αντιπροσωπεύει το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η ANRIE, πού θέλεις να σε οδηγήσει στη συνέχεια αυτό το μουσικό ταξίδι;

Θέλω να πάω ακόμη πιο βαθιά σε αυτόν τον κόσμο, αντί να απομακρυνθώ αμέσως από αυτόν.

Το «Storming» με βοήθησε να καταλάβω τι μου βγαίνει φυσικά ως καλλιτέχνιδα — συναισθηματικά φωνητικά, δυνατές μελωδίες, ατμόσφαιρα και παραγωγή που μπορεί να είναι δυναμική χωρίς να γίνεται υπερβολικά φορτωμένη.

Το επόμενο βήμα είναι να εξερευνήσω ακόμη περισσότερο όλα αυτά και να μη φοβάμαι να κάνω πολύ συγκεκριμένες επιλογές. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ μουσική που να μοιάζει προσωπική και οικεία όταν την ακούς μόνος σου με ακουστικά, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να γίνει πολύ μεγαλύτερη και σχεδόν κινηματογραφική όταν παρουσιάζεται ζωντανά.

Τελικά, θέλω η ANRIE να γίνει ένας κόσμος ειλικρίνειας, τον οποίο θα μπορείς να αναγνωρίσεις μέσα στα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα ενός τραγουδιού.

 

https://www.instagram.com/anrie.music/

http://www.youtube.com/@anrie_music

https://open.spotify.com/artist/4BTyoWIV6ksJJ72cSfyroK?si=sxduYan0SYWYb4gV7QzoSg

 

 

ANRIE – Storming [Official music video]

https://www.youtube.com/watch?v=Rvk3tFY6Pt4

 

 

 

 

 

 

«Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας» 2026: «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ

 

«Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας» 2026: «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι»

 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ - Θεατρική Παράσταση «Απρόσμενη Επιστροφή»

Ο Δήμος Χαϊδαρίου σας προσκαλεί στη θεατρική παράσταση «Απρόσμενη Επιστροφή», τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, στο Νέο Θέατρο Δήμου Χαϊδαρίου.

Δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία: Γιωργος Ματαραγκας

Παίζουν: Πέτρος Ξεκούκης, Τέτα Κωνσταντά, Ανδρέας Κωνσταντινίδης, Έφη Κιούκη, Χρήστος Ιτζεόγλου.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

«Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας» 2026: «Μήδεια» του Ευριπίδη