O Kazuya Νiitsuma των DEATHROLL από την Ιαπωνία μιλάει στο Nlp Radio

 

Οι “DEATHROLL” μοιάζουν πολύ πιο εσωστρεφείς σε σχέση με μεγάλο μέρος του σύγχρονου black metal. Βλέπετε την τέχνη σας περισσότερο ως συναισθηματική έκφραση ή ως φιλοσοφική εξερεύνηση;

 Πιστεύω πως βρίσκεται πιο κοντά σε κάτι φιλοσοφικό.Δεν έχω πρόθεση να παρουσιάζω ξεκάθαρες απαντήσεις μέσα από τη μουσική την ίδια.

 

Το “A Woman Collapsing on the Glacier” φαίνεται να αποτυπώνει μια συντριπτική αίσθηση συναισθηματικής παράλυσης. Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη ανθρώπινη εμπειρία ή ψυχική κατάσταση που επηρέασε αυτό το άλμπουμ;

 Εξέφρασα αυτό που προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος του black metal. Φυσικά, κι εγώ ο ίδιος έχω περάσει από πολλές διαφορετικές εμπειρίες, όμως πιστεύω πως τις μετέτρεψα όλες σε μουσική εξέλιξη.

 

Η ατμόσφαιρα σε όλο το άλμπουμ μοιάζει σχεδόν παγωμένη. Πώς μεταφράζετε αφηρημένα συναισθήματα, όπως το κενό ή τη θλίψη σε ήχο;

Κατασκεύασα τη μουσική σκόπιμα χρησιμοποιώντας μινόρε συγχορδίες και παράφωνα διαστήματα, όπως οι μικρές δευτέρες. Μέσα από αυτό, πιστεύω πως κατάφερα να εκφράσω μια εξαιρετικά παγωμένη υφή.

 

Τα riffs σας συχνά επαναλαμβάνονται υπνωτιστικά, δημιουργώντας ένταση μέσα από λεπτές εξελίξεις αντί για διαρκείς αλλαγές. Τι είναι αυτό που σας ελκύει σε αυτή τη συνθετική προσέγγιση;

Όταν οι άνθρωποι μιλούν για διαρκείς αλλαγές, σκέφτομαι δομές που συναντώνται συχνά στο brutal death metal. Ωστόσο, εγώ προσεγγίζω τη μουσική ως μια ολοκληρωμένη σύνθεση. Όπως μια ιστορία με αρχή, εξέλιξη, κορύφωση και κατάληξη, έτσι και η δυναμική είναι πλήρως υπολογισμένη ως μέρος της συνολικής δομής. Πιστεύω πως αυτός είναι ο λόγος.

 

Αυτό το άλμπουμ ισορροπεί την ομορφιά και την καταστροφή με πολύ φυσικό τρόπο. Πιστεύετε πως το σκοτάδι γίνεται πιο ισχυρό όταν έρχεται σε αντίθεση με τη μελωδία;

Ακόμη κι όταν πρόκειται για μελωδία, δεν επιδιώκω αυτό που ο κόσμος θα αποκαλούσε υπερβολικά συναισθηματικά ή επιδεικτικά κιθαριστικά σόλο. Συγκροτήματα όπως οι Arch Enemy είναι δεξιοτέχνες σε αυτή την προσέγγιση, όμως επειδή αυτό είναι black metal, δεν θέλω η μουσική να αποκτά τόσο φωτεινό χαρακτήρα.

 

Ο δίσκος ακούγεται συναισθηματικά έντονος, ενώ ταυτόχρονα παραμένει πολύ μινιμαλιστικός. Αποφύγατε σκόπιμα την υπερβολή στη σύνθεση και την παραγωγή;

Ένιωσα πως το να κάνω τα τραγούδια αχρείαστα μεγάλα θα μείωνε την αξία επαναλαμβανόμενης ακρόασης. Θέλω η μουσική να αποτελείται μόνο από ό,τι είναι πραγματικά απαραίτητο. Ακριβώς γι’ αυτό οι άνθρωποι μπορούν να επιστρέφουν ξανά και ξανά σε αυτήν. Αν υπάρχει έστω και ένα δυσάρεστο ή περιττό σημείο, οι ακροατές μπορεί να νιώσουν πως «αυτό ήταν αρκετό» και να σταματήσουν να ακούν.

 

Η εικόνα του παγετώνα υποδηλώνει τόσο τη μονιμότητα όσο και την αργή καταστροφή. Τι συμβολίζουν για εσάς καλλιτεχνικά ο πάγος και τα παγωμένα τοπία;

Νιώθω πως το φλογερό metal έχει ήδη ολοκληρωθεί μέσα στο power metal. Γι’ αυτό συνεχίζω να συνθέτω αναζητώντας την απόλυτη μορφή παγωμένου metal.

 

Το black metal έχει γίνει ολοένα και πιο «γυαλισμένο» και εμπορικό σε ορισμένες περιπτώσεις. Νιώθετε ακόμη συνδεδεμένοι με το underground πνεύμα του είδους σήμερα;

Δεν πιστεύω πως οι Deathroll έχουν ξεφύγει ακόμη από το underground. Ωστόσο, δεν βλέπω αυτό το πνεύμα ως κάτι αρνητικό και, μέχρι να προκύψουν ευκαιρίες όπως τα φεστιβάλ, θα ήθελα να συνεχίσω να κυκλοφορώ μουσική σταθερά και υπομονετικά.

 

Η επανερμηνεία σας πάνω στον Schumann κλείνει το άλμπουμ με έναν εξαιρετικά τραγικό τρόπο. Γιατί αυτή η σύνθεση συντονίστηκε τόσο έντονα με τον συναισθηματικό πυρήνα αυτού του έργου;

Αυτό το κομμάτι είναι η κλασική σύνθεση που έχω ακούσει περισσότερο στη ζωή μου. Ο Robert Schumann δεν χαίρει πάντοτε ιδιαίτερης εκτίμησης από την κοινωνία και ίσως γι’ αυτό ένιωσα μια αίσθηση οικειότητας μαζί του. Κατάφερα να αναδομήσω αυτό το κομμάτι σε κάτι πραγματικά σκοτεινό. Και επίσης πίστευα πως θα άφηνε ισχυρό αντίκτυπο.

 

Το έργο σας συχνά μοιάζει περισσότερο ψυχολογικό παρά ιδεολογικό. Σας ενδιαφέρει περισσότερο το εσωτερικό σκοτάδι της ανθρωπότητας παρά εξωτερικά θέματα όπως η θρησκεία ή η πολιτική;

Από παλιά ερευνούσα συχνά την ανθρώπινη ψυχολογία και τη νευροεπιστήμη. Ανεξάρτητα από το ποιος είναι κάποιος, όταν η σωματική του κατάσταση επιδεινώνεται, γίνεται αρνητικός. Όσο περισσότερο κατανοώ τις γενικές ανθρώπινες τάσεις, τόσο βαθύτερη γίνεται η συμπόνια μου για τους ανθρώπους.

 

Αφού οι ακροατές ολοκληρώσουν το “A Woman Collapsing on the Glacier”, τι είδους συναισθηματική αίσθηση θα θέλατε να παραμείνει μέσα τους; 

Αν οι ακροατές νιώσουν απλώς πως ήταν κάτι πραγματικά σπουδαίο, κάτι δυνατό, τότε μόνο αυτό θα ήταν αρκετό για να με εκπληρώσει.

 

“Schumann – Piano Concerto in A minor, Op.54 (Black Metal Ver)”

https://www.youtube.com/watch?v=Ios9vTjyTWw

 

OFFICIAL LINKS

Official links

https://www.facebook.com/Desurolu

https://www.instagram.com/kazudeathroll/

https://x.com/DEATHROLL_JAPAN

https://deathroll.aremond.net

https://open.spotify.com/album/1oGnDtoNh6DfPb885UZqru