Η μπάντα επιστρέφει με ένα single που πατάει
γερά πάνω στις ρίζες του ελληνικού underground, παντρεύοντας nu metal, rap και
alternative/heavy στοιχεία, αλλά χωρίς να μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια εποχή
όπου το συγκεκριμένο ιδίωμα μεσουρανούσε. Αντίθετα, οι FlyByWire παίρνουν
εκείνη την ωμή ενέργεια και την περνούν μέσα από ένα πιο σύγχρονο και σαφώς πιο
σκοτεινό φίλτρο.
Και αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που
ξεχωρίζει.
Το «Πανί» δεν ακούγεται σαν προσπάθεια
αναβίωσης των ’00s. Δεν στηρίζεται στη νοσταλγία και δεν προσπαθεί να μας
θυμίσει απλώς «τι ωραία που ήταν τότε». Έχει τη δική του ταυτότητα και κυρίως
έχει λόγο ύπαρξης.
Από την αρχή, το κομμάτι δημιουργεί μια βαριά
ατμόσφαιρα, με τις κιθάρες να δίνουν τον απαραίτητο όγκο και το rap στοιχείο να
λειτουργεί ως βασικό κομμάτι της αφήγησης. Τα scratches του DJ Technician
προσθέτουν αυτή την old-school underground αισθητική που χρειάζεται το συγκεκριμένο
ηχητικό περιβάλλον, χωρίς να μοιάζουν με διακοσμητικό στοιχείο.
Και μετά έρχεται η φωνή.
Ο Phoenix δεν τραγουδάει απλώς. Επιτίθεται
στους στίχους.
Η ερμηνεία του έχει νεύρο, ένταση και μια
διαρκή αίσθηση αγανάκτησης. Άλλοτε πιο spoken/rap και άλλοτε πιο επιθετική,
υπηρετεί απόλυτα το concept του τραγουδιού. Δεν υπάρχει διάθεση να «γυαλιστεί»
το συναίσθημα. Αντίθετα, η ωμότητα είναι μέρος της δύναμής του.
Και οι στίχοι είναι ίσως το πιο σημαντικό
κομμάτι του «Πανί».
Οι FlyByWire μιλούν για την αδιαφορία, την
απάθεια και την ανθρώπινη αποστασιοποίηση απέναντι στη βία και τον πόνο. Για
εκείνη την παράξενη εποχή όπου μπορούμε να παρακολουθούμε την καταστροφή μέσα
από μια οθόνη, να συγκλονιζόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά να συνεχίζουμε
κανονικά τη ζωή μας. Το τραγούδι χρησιμοποιεί αυτή την πραγματικότητα όχι για
να κάνει κήρυγμα, αλλά για να δημιουργήσει ένα uncomfortable mirror απέναντι
στον ακροατή.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Το «Πανί» δεν είναι ένα τραγούδι που θέλει
απλώς να σου αρέσει. Θέλει να σε κάνει να νιώσεις άβολα.
Μουσικά, η συνεργασία με τον Thanos Retsos
αποδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντική. Η παραγωγή κρατάει τον χαρακτήρα του nu
metal και του rap metal, αλλά ταυτόχρονα δίνει στο κομμάτι έναν πιο σύγχρονο,
συμπαγή ήχο. Η μίξη και τα scratches του DJ Technician διατηρούν το underground
DNA των FlyByWire, ενώ το mastering του Acle Kahney προσθέτει μια ακόμη πιο
σύγχρονη διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το τραγούδι δεν
χρειάζεται υπερβολές για να γίνει βαρύ.
Δεν βασίζεται σε ατελείωτα breakdowns ούτε σε
μια προσπάθεια να γίνει «metal» για χάρη του metal. Η ένταση προκύπτει από τον
συνδυασμό ρυθμού, rap flow, κιθαρών και στίχου. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η
δύναμή του.
Το «Πανί» είναι ένα κομμάτι που θυμίζει γιατί
το rap και το nu metal υπήρξαν ανέκαθεν τόσο αποτελεσματικά όταν είχαν κάτι
πραγματικό να πουν.
Γιατί όταν το underground έχει άποψη, θυμό και
ανάγκη έκφρασης, τότε δεν χρειάζεται να ακολουθήσει μόδες.
Χρειάζεται μόνο να πατήσει το distortion.
Οι FlyByWire φαίνεται πως έχουν επιστρέψει όχι
για να αναπαράγουν το παρελθόν τους, αλλά για να χρησιμοποιήσουν την παλιά τους
γλώσσα ώστε να μιλήσουν για ένα πολύ σημερινό πρόβλημα.
Και το κάνουν με έναν ήχο βρώμικο, επιθετικό,
rap-driven και ξεκάθαρα underground.
Το «Πανί» δεν είναι εύκολο άκουσμα.
Και ευτυχώς.
Γιατί σε μια εποχή που τόσα τραγούδια
προσπαθούν να σου τραβήξουν την προσοχή για λίγα δευτερόλεπτα, οι FlyByWire
κάνουν κάτι πολύ πιο δύσκολο:
Σου ζητούν να σταματήσεις και να ακούσεις.
VERDICT: 8/10
https://www.facebook.com/fbywband?locale=el_GR
https://www.youtube.com/@FlybywireGr
Ακούστε το «Πανί» στο Spotify
Spotify: https://open.spotify.com/track/6eomNH6nUUNhGOoVIpwpXF
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου